Dualisme, het land achter de horizon

foto
Politiek dualisme wordt bij de landelijke overheid verondersteld te bestaan en bij lokale overheden ver te zoeken te zijn. Dus werd in 2002 een werkwijze ingevoerd om de gewenste houding bij gemeenteraden aan te kweken. Dat moest wel uitgroeien tot een beleidsgedrocht. Dat er deals gesloten worden is niet eenvoudig uit te bannen. Wanneer er ooit op een dag werkelijk ‘zonder last’ gestemd wordt zal dat als unicum de geschiedschrijving in gaan. En ook al zal het dan waarschijnlijk handelen om iets zó triviaals als de kleur van een stropdas, dat zou al een hele prestatie zijn. Het gereedschap om dit om te buigen is echter zelf al krom van al het wisselgeld, gegeven in ruil voor het verschuiven van machtsposities op de vierkante millimeter.
Wat is er zoal mis met stedelijk dualisme – en betekent dat dat we het op landelijk niveau helemaal wel kunnen schudden?

de nieuwe kleren van de rattenvanger

Het zou vooral een manier zijn om het niveau van gemeenteraden op te krikken tot aan het maaiveld, wat op zich niet verkeerd is. Raadsleden hebben zich vervolgens massaal laten wijsmaken dat het alleen nog sturen op hoofdlijnen een promotie inhoudt ten opzichte van al die wissewasjes waar men zich vroeger door liet afleiden. (Kaders van louter financiële aard betekenen echter geenszins winst, maar meestal enkel een knellend keurslijf. Als er weer eens eentje uit zijn voegen spat, krijg je alsnog een discussie die het incident niet overstijgt.) Aan de griffie heeft men nu zowaar een eigen ambtenarenapparaat, als bondgenoot in de strijd.

Maar het is enkel klatergoud: in feite zijn ze daarmee compleet buitenspel gezet. Vaker zelf met voorstellen komen zien we dan ook niet gebeuren. De houding van coalities om de oppositie niets te gunnen (behalve het obligate optreden ‘voor de bühne’) is onveranderd. Acht jaar na de invoering mag men zo zoetjes aan wel toegeven dat het experiment tot heropvoeding mislukt is. Het nog jeugdige dualisme heeft zich het hoofd op hol laten brengen door een moderne verleiding als de regierol, een van de uitwassen van privatisering, de marktgedachte, het afwentelen van verantwoordelijkheden en andere aandoeningen van ons hedendaagse bestel.

Het zou mijn voorkeur hebben dat het juist B&W is die sturen ‘mag’ op hoofdlijnen, opdat zij zich niet langer hoeven gêneren dat ze keer op keer details over het hoofd zien. Met een werkelijk volwassen, professionele raad, die weer net als vroeger contact met ambtenaren hebben mag, om alles te controleren. Ook andere verschillen met de landelijke situatie zie ik liefst zo spoedig mogelijk genivelleerd worden. Bij een eventuele breuk moeten nieuwe verkiezingen gehouden kunnen worden en bij de wisseling van de wacht dienen ook burgemeester en secretaris te rouleren. Of, beter nog: plaats de burgemeester weer als vanouds in de ceremoniële rol van verlicht monarch, boven de partijen, zonder stem in het geheel en zonder al die dubbele petten.

intussen in het land der blinden

In de macrokosmos van ons landsbestuur was en is het ook zonder dergelijke poespas al kommer en kwel en geknars der tanden. Dualisme is het utopische aspect van democratie en komt slechts voor in het rijk der fabelen. Mede daardoor verdenk ik alle beleid daaromtrent als een geheim complot om een duizendjarig managersrijk te doen consolideren. Wie werkelijk dualisme nastreeft, wil immers juist ontmantelen. Het is de neiging van de coalitie om de neuzen dezelfde kant op te dwingen en de rijen hermetisch gesloten te houden, die frontaal moet worden aangepakt. Dat vergt individuele vrijheid in de plaats van waar nu partijgebondenheid heerst.

Even aangenomen dat de goede wil in principe aanwezig is, dan moeten we het systeem toch kunnen ondermijnen door het pantser hier en daar open te wrikken. Een meer open akkoord bijvoorbeeld (de oppositie moet in staat zijn onderwerpen waarvoor minder dan tweederde draagvlak is, eruit te wippen). Grotere trouw aan verkiezingsprogramma’s – maar laten we niet vergeten dat de leden meestal makkelijk akkoord gaan met een akkoord. Dus ook en vooral: véél meer invloed voor de leden, zodat het ook de moeite waard wordt om er een te worden. Het moet véél ‘onverstandiger’ worden om de eigen achterban af te vallen, dan de coalitiepartners. Een verplichting voor kabinetten en colleges om verschillende alternatieven voor beleid voor te leggen. Meer mogelijkheden voor vormen van directe democratie. Een systeem kortom dat op draagvlak stoelt in plaats van tot in de hemel te willen reiken.
foto
Wat is er overigens tegen een minderheidskabinet of -college? Een ‘versnipperd beleid’ en ‘weinig tot stand kunnen brengen’? Je kan je afvragen of dat wel zo is – het is nu toch juist geen afspiegeling van de samenleving! Zolang men zich maar zoveel mogelijk op feiten baseert en ook weer niet teveel in een ivoren toren bij elkaar klit, zou het intellect van al die geesten bij elkaar opgeteld tot een zinvolle uitkomst moeten kunnen leiden. Compromissen of zelfs handjeklap daar is op zich niks mis mee, zolang dat openlijk verkocht wordt. Het moet toch heerlijk zijn de indruk weg te kunnen nemen dat je je keer op keer laat naaien, alleen maar om op het pluche te mogen blijven! Mits je dat kan, natuurlijk…

Waar was ik? Een zakenkabinet, dan maar? Maar die handelen toch alleen lopende zaken af? Zorgwekkend eigenlijk, dat er in ons land over zo weinig wezenlijke zaken van nature genoeg consensus is om gewoon wisselende allianties aan te gaan… Onder een zakencollege verstaat men echter een college bestaande uit lieden zonder politieke binding. Ik weet het niet hoor, maar dat klinkt weer als infiltratie van ‘bovenaf’. Wat ook regelmatig passeert is de term afspiegelingscollege als alternatief voor het programcollege. Hoe getrouw de afspiegeling van de verhoudingen in de raad binnen een college zijn kan is me niet duidelijk, maar ze hebben in het verleden daadwerkelijk bestaan. Mooi, want hoe kleiner de kans op moordende akkoorden, des te beter.

scènes uit de Laatste Dagen van Leiden

De sappige oogst van afgelopen week omvat in elk geval de regenteske (maar toch oprechte) opstelling van het kabinet bij monde van van Geel tijdens het crisisdebat en het conflict van de Rotterdamse CDA-fractie met haar ‘eigen’ wethouder (een hoogst curieuze invulling van dualisme: niet alleen achter de schermen / onder de gordel, maar nota bene tegen het lokale partijbestuur in!). Alsof dat nog niet deprimerend genoeg was, wil ik graag besluiten met een waargebeurd verhaal (dat derhalve geen goede afloop kent, dan weet u dat vast).

In een stadje hier heel dichtbij viel een door de burgervader gesmeed links college over het wel of niet binnen de poorten halen van een stalen ros, nadat de bevolking reeds eerder een duidelijk nee had doen opklinken. Door o.a. vrees te veinzen voor de almachtige provincie vormden vier samenzwerende partijen een machtsbasis rond het Paard. Hun hart werd diep weggestopt op een geheime plaats en zij lieten zich gewillig tot een massieve legering samensmelten, die hen onoverwinnelijk sterk zou maken. De anderen herkenden de afzonderlijke partijen niet meer terug, maar telkens als ze daarover wilden praten kwam de man met de hamer alras tussenbeide.

Net zoals het kabinet de draak genaamd Kredietcrisis te lijf gaat met de geijkte stokpaardjes waar geen zinnig mens op zat te wachten, zo zien we ook in Leiden enkel nog de wanproducten van handjeklappraktijken – waar dus kunstmatig een meerderheid voor gekweekt is – aan ons voorbijtrekken. Niet alleen verdwijnen vele ongedekte miljoenen naar het voorwerp dat zij aanbidden – dit samengestelde wezen met lemen voeten dat zich ons stadsbestuur noemt, is compleet buiten zinnen. Hij vermorzelt wie hem eens welgevallig was (bv: 1), maakt voortdurend brokken (bv: 3) en maakt de ambtenaren compleet tureluurs, opdat zijn geheugen hem niet langer kwelt. Hij overleefde reeds vier moties van wantrouwen en vervolgt ijskoud zijn miserabele bestaan (maar niet voor eeuwig…).

Hoe zulk een willekeur te voorkomen? Een hachelijke zaak, gezien de vigerende macht van het Getal. Omwille van ‘de Continuïteit van het Bestuur’ – het argument waarmee zij nu in het zadel blijven – hadden destijds nieuwe verkiezingen moeten worden gehouden. Dan was er een coalitie gekomen op basis van vertegenwoordiging en niet door omstandigheden. Het kan vooralsnog niet, maar intussen heeft het vertrouwen van de kiezer de bodem bereikt. Laat dit anderen tot les zijn! Inmiddels is zelfs de referendumverordening  (van de raad (!) ) verworden tot een instrument om opties af te wegen waar sowieso een raadsmeerderheid voor moet zijn….

De coalitie heeft één grote angst: dat een volgend college de besluiten waar zij hun ziel voor hebben verruild, terug zal draaien. Een eenmaal genomen besluit moet gerespecteerd worden, zeggen ze – maar hun eigen destructieve acties zijn blijkbaar boven die wet verheven. En ja, ze houden elkaar krampachtig vast, zo geven ze toe – maar dat komt doordat de oppositie hen niet gewoon met rust laat! Toch zit die haar tijd voor een groot deel slapend uit, de vage memootjes die het college hen toewuift voor lief nemend. Het was de Rekenkamer*, een orgaan dat ten dienste van het college staat, die erop wijzen moest dat de gemeentelijke nota’s zwaar beneden de maat zijn . En zie daar: een sprankje Hoop.

* zie persbericht en rapport

Toegift 1: Jan Kuitenbrouwer steekt de loftrompet over de positieve kant van cliëntelisme.
Toegift 2: Tekst + videoclip van P-Machinery van Propaganda (all that we see or seem is but a dream within a dream)

Foto 1: De hoes van A Secret Wish van Propaganda.
Foto 2: Scenes uit Metropolis van Fritz Lang

Advertenties

15 Responses to Dualisme, het land achter de horizon

  1. Tychon.eu says:

    Dualisme is democratie extra plus: achterafbedrog om de boel nog even gaande te houden. Dualiteit brengt bij elkaar wat dualisme scheidt.
    Stef Tychon
    Dualiteitsraad Benelux, WSC
    http://civil.zation.org

  2. Joke Mizee says:

    "Dualiteit brengt bij elkaar wat dualisme scheidt."
    Mooi gezegd. Maar kan je uitleggen wat onder dualiteit moet worden verstaan?
    De management-neiging om processen uit elkaar te trekken ligt idd. ook aan dualisme ten grondslag. Bij de jongste ambtenaren-reorganisatie alhier (‘Regie op Maat’) heeft men een knip gemaakt tussen beleid en uitvoering en verder alle diensten opgeheven. Het is nog steeds één grote chaos, want er valt natuurlijk heel veel tussen wal en schip.

  3. JdK says:

    Ongeveer het huidig principe van D’66, maar niet krachtig genoeg voor een verkiezingsfolder.
    Hoe vertel je het je moeder? Die kwaliteit zal nodig zijn om de nuances duidelijk te maken tussen dit inhoudelijk bezwaar en de pulpmethode-Wilders: "drie keer niks" zeggen en weglopen voor de bühne.

  4. 100_woorden says:

    Als ik in een winkel met manager A afspreek dat ik deze spullen voor die prijs en onder die voorwaarden koop, moet medewerker B aan de kassa die afspraak nakomen, ook al heeft hij die zelf niet gemaakt. Bij dualisme moet ik met elke medewerker opnieuw onderhandelen tot ik weer buiten ben. Zo’n winkel lijkt me geen succes en geeft een beetje aan waarom dualisme altijd een wassenneus zal blijven in partijpolitieke systemen.
    Soms denk ik dat we de "democratie" beter op kunnen ruimen en een verlicht despoot in het zadel moeten helpen, hoewel ik vrees dat het verlichte er snel af is als hij/zij eenmaal aan de macht is…

  5. Aad Verbaast says:

    Dualisme is inderdaad een loze politieke belofte zoals er zo velen zijn. En staat haaks op wat de politici ook zeggen: politiek is nu eenmaal compromissen sluiten. Ze weten er zelf geen raad mee, dat blijkt. Het polderen zit in de genen. Dat mag wel heel wat minder.

  6. Ina Dijstelberge says:

    Het principe om alles wat geen 2/3 meerderheid heeft uit een bestuurs/regeeraccoord te strapen vind ik aanlokkelijk.
    Ten eerste betekent dat dat zo’n accoord bredere steun heeft dan de coalitie, ten tweede geeft het de raad/kamer ruimte om onderling bruggen te bouwen en voorstellen aangenomen te krijgen, ten derde voorkomt het dat kleinere partijen in een coalitie onevenredig veel invloed krijgen op het beleid.http://www.tweedekamer.nl/images/Conferentiebundel_tcm118-182527.pdf

  7. Joke Mizee says:

    @JdK: impliceer je nu dat D66 momenteel kritisch staat tegenover dualisme? Ik ga ervan uit dat zij vnl. de ontwerpers waren van het systeem dat dualisme in het lokaal bestuur diende te bevorderen, maar misschien heb ik dat mis. Ze doen het altijd uitstekend in de oppositie, dat wel. En Pechtold weet als geen ander hoe het voelt om in z’n algemeenheid voor referenda te zijn, behalve als het je niet uitkomt. Dat zijn nou de momenten waarop je teruggefloten zou moeten worden door je eigen partij om hen later dankbaar te zijn…
    @100: daar waar jij met de overheid te maken krijgt, is de vergelijking met een winkel wel te trekken. (Typisch genoeg willen zij op een bedrijf lijken, maar niet dat de burger zichzelf als klant beschouwt, gezien de m.i. merkwaardige http://www.nrc.nl/opinie/article1991165.ece/Wie_de_burger_behandelt_als_klant,_vraagt_om_problemen onlangs in NRC.) Maar dualisme draait om het proces daarachter waarin het parlement verondersteld wordt de regering kritisch te volgen, terwijl een meerderheid van hen zich overmatig identificeert met die regering, zodat de machtsbasis vóór integriteit gaat. (Je zou het kunnen vergelijken met de relatie tussen hoofd en hart, die natuurlijk niet verbetert wanneer je de band daartussen doorsnijdt.)
    @Aad: het is de belofte die ons al wordt voorgehouden sinds de uitvinding van de democratie. Denk jij dat het met polderen te maken heeft? Ik vind ons kleurige palet aan partijen een pré boven een 2 partijenstelsel, en zou evenmin willen dat daar 150 one issue-typjes zouden zitten. Je hebt denk ik 2 soorten compromissen: enerzijds die waarbij je het voorstel aanpast tot het draagvlak breed genoeg is, en anderzijds de ‘you scratch my back, I’ll scratch yours’-variant, waarbij men in het uiterste geval over en weer akkoord gaat met volkomen wezensvreemde standpunten.
    Wat dat betreft is Leiden een goede leerschool, met z’n zeer brede coalitie (qua links-rechts) die op een zeer smalle basis stoelt (enkel de RGL, waar 70% van de Leidenaren op tegen is).
    @Ina: als een coalitie opvallend lang met elkaar in conclaaf blijft, dan weet je het al: het is weer ’s dichtgetimmerd – en dat is altijd een teken van onzekerheid. Als er nou iets is wat alleen ‘op hoofdlijnen’ moet gebeuren, dan is het wel het smeden van een akkoord.
    In Leiden heeft het grote spanningen veroorzaakt – maar de ergste haat en nijd vind je binnen de coalitie, a.g.v. de vieze spelletjes die men met elkaar speelt. GroenLinks is zelfs voor 100% haar smoel kwijtgeraakt, praat weliswaar stoer maar draait steevast bij – en (in ruil) voor wàt, dat weten ze zelf niet eens meer.
    De link die je geeft pleit zo te zien vooral voor meer feiten(kennis) als basis – als altijd een uitstekend middel om bij de les te blijven. Ook zou ik graag zien dat het moeilijker wordt om argumenten die niet in het straatje te pas komen, lekker te negeren. Dat zie je bij gemeentes veel, vanwege de formele structuur van debatten aldaar.

  8. 100_woorden says:

    Ik begrijp de theorie achter politiek dualisme wel, alleen zijn die 150 door ons "gekozen" volksvertegenwoordigers (we hebben slechts keuze uit de lijsten die politieke partijen opstellen en op de enkeling na die met voorkeurstemmen wordt gekozen, bepaalt niet het aantal stemmen, maar de positie op die lijst of men in de kamer komt) min of meer in dienst zijn van de partij waarvoor ze op de lijst staan en komen ze nooit op de kieslijst te staan als ze geen trouw gezworen hebben aan de partijtop die uiteindelijk in een coalitieregering belandt. Als een kassameisje de bedrijfsleider moet controleren, kan iedereen aanvoelen dat de ongelijke machtsverhouding invloed heeft op die controle. Hetzelfde geldt natuurlijk ook in de politiek. Wie weigert in de pas te lopen, belandt op een zijspoor, of wordt in het ergste geval uit de partij geflikkerd.
    In feite kan politiek dualisme in staatkundige zin (het naast elkaar bestaan van twee afzonderlijke machten) niet bestaan in een partijpolitiek bestel als het onze zolang de regering wordt gevormd door dezelfde partijen die de regering moeten controleren. Voor werkelijk dualisme zou de regering moeten bestaan uit onafhankelijke bestuurders (onafhankelijk van de politieke partijen die de Tweede Kamer vormen) die beleid maken waarvan ze de meerderheid van de kamer moeten overtuigen. Die meerderheid kan dan per onderwerp verschillen. Maar goed, dat vergt rigoureuze hervormingen van het democratische bestel en dat is een ander onderwerp.
    Dualisme in het huidige bestel gaat niet verder dan het op papier scheiden van verantwoordelijkheden. Ik wil niet zeggen dat de Tweede Kamer bestaat uit klapvee zoals je bij totalitaire systemen ziet, maar de daad bij het woord voegen en het partij- en coalitiebelang ondergeschikt maken aan de eigen opvatting zie je in de praktijk zelden of nooit gebeuren. Enfin, je sprak zelf al over "een geheim complot om een duizendjarig managersrijk te doen consolideren" dus ik vertel je niets nieuws. Zelfs als je The A-team en MacGyver samen een jaar laat sleutelen aan ons politieke bestel zal dualisme een illusie blijven.

  9. Joke Mizee says:

    Maar 100, wat nou kassameisje, de Raad (of het Parlement) is toch het Hoogste Orgaan! Hoe vaak ik die kreet niet gehoord heb…
    Je doet daar tussen neus en lippen een interessant gedachte-experiment aan de hand: enkel nog oppositiepartijen in het parlement, hoe zou dat zijn? Niet dat het nooit in me opgekomen is, maar het leek geen optie. Zouden ze immers niet alles torpederen en constant ministers naar huis sturen? Maar bij nader inzien denk ik dat dat wel meevalt. En als je binnen een bontgeschakeerde coalitie een grootste gemene deler kunt vinden, waarom zou je dat dan niet bij de oppositie kunnen? Je hebt alleen geen dwangmiddelen meer tot je beschikking. Simpel is het nou ook weer niet, want als de oppositie de dienst uit gaat maken verval je weer in het andere uiterste. Een bepaalde balans moet er wel zijn. Misschien heeft iemand ideeën voor een invulling waardoor een dergelijke constructie zou kunnen voldoen.
    Uiteindelijk komt de verbetering toch neer op zoiets als een meerderheid zien te verkrijgen die groter is dan die van de eigen club – en dan is het wrsl. het meest realistisch om gewoon die 2/3 meerderheid in te voeren. In onze Raad hoor ik vaak roepen dat het van belang is dat een voorstel op een zo groot mogelijke meerderheid stoelt, terwijl ik daar eerlijk gezegd het nut niet van inzie. Ik ben altijd zeer verbaasd als een oppositiepartij zich zeer kritisch opstelt in het debat, zijn punten niet bekrachtigd ziet worden en dan uiteindelijk toch voor stemt. Dat gaat ten koste van hun profiel èn van mijn goodwill. Zelf zou ik mijn poot stijf hebben gehouden, al helemaal als ik in de positie was om het verschil te kunnen maken. Verder is het opvallend dat voor vrijwel alles wat de coalitie per sé door wil voeren (de bekende prestigeprojecten) geldt dat niet alleen de hele oppositie er tegen is, maar ook 2/3 van de bevolking. (Dat komt vnl. doordat de PvdA hier de grootste partij is (10/39) en al sinds WOII continu aan de macht (op 1 termijn na). Ze vormen net zo’n blok als landelijk het CDA.)

  10. Ina Dijstelberge says:

    Goed, laten we uitgaan van een kamer die los staat van de regering.
    De balans kan gevonden worden in het regeeraccoord. Na de verkiezingen wordt een commitee van informateurs aangesteld die de alle gekozen partijen gaat vragen naar hun hoofdpunten voor een regeringsbeleid. Aan de hand daarvan wordt een concept accoord opgesteld en dat wordt aan de kamer voorgelegd. Wanneer het accoord na amendering met 2/3 meerderheid wordt aangenomen kan een kabinet worden gevormt.
    Het accoord zou de zaak in balans kunnen houden.
    Daarnaast is een sterkere rol van een voorzitter nodig.

  11. 100_woorden says:

    Binnen de trias politica hebben we de verdeling tussen uitvoerende- en rechterlijke macht vrij aardig geregeld en ik zie niet in waarom dat ook niet zou kunnen voor de verdeling tussen wetgevende- en uitvoerende macht, door de uitvoerende macht uit te besteden aan voor dat doel opgeleide specialisten. De volksvertegenwoordiging bestaat dan volgens mij niet uit louter oppositiepartijen, maar vormt een onafhankelijke macht die bij meerderheid regeringsvoorstellen aanneemt of afwijst.
    De wetgevende macht (volksvertegenwoordiging) blijft de (morele) verantwoordelijkheid houden om het land bestuurbaar te houden waardoor ze niet alles af zal stemmen en elke bestuurder naar huis zal sturen en blijft het recht van amendement houden, waardoor ze invloed kan uitoefenen op de uitvoerende macht en deze dus waar nodig bij kan sturen.
    Beslissingen nemen bij 2/3 meerderheid kennen we natuurlijk al voor grondwetswijzigingen en dat zou je eventueel uit kunnen breiden, maar ik zou het zeker niet voor alles willen. Een variant daarop is wegstemmen bij 2/3 meerderheid waarmee de uitvoerende macht het wat eenvoudiger krijgt om beleid door de volksvertegenwoordiging te loodsen, maar ook dat zou je beperkt moeten houden.
    Er zitten natuurlijk talloze haken en ogen aan zo’n staatshervorming, maar de gedachte op zich vind ik geen onaardige.
    Op gemeentelijk niveau vind ik de binding van bestuurders met de gemeente die ze besturen belangrijk en heb ik het niet zo op "professionals" die bestuurlijk wel goed onderlegd zijn, maar geen voeling hebben met de gemeente waar ze werkzaam zijn. Dat is een lastig meetbaar criterium, maar op één af andere manier zou dat toch in de aanstelling van bestuurders meegenomen moeten worden. De prestigeprojecten van wethoudertjes die zo nodig hun stempel op de stad willen drukken om hun miezerige ego’s eeuwigheidswaarde te geven, vormen inderdaad een steeds terugkerend probleem. Besmeuren met pek en veren en de stad uit jagen, is niet helemaal meer van deze tijd, maar sommige Oudhollandse tradities mogen wel weer in ere hersteld worden wat mij betreft, hoewel de Europese wetgeving daar wel weer een stokje voor zal steken (de rol van de EU maakt het bestuurlijke geheel nog complexer, net als al die andere bestuurlijke organen die we nog hebben en die ook allemaal met hun vingers in de pap zitten)

  12. Joke Mizee says:

    O.k., ik zie het wel zitten wat jullie naar voren brengen. Als 1 van de voordelen zie ik het feit dat je wat meer bestendigheid zou kunnen aanbrengen.
    Maar nou de hamvraag: wat voor achtergrond (kennis, eigenschappen) moet zo’n rasbestuurder hebben? Of misschien moeten we eerst het ‘profiel’ vaststellen. (Wat voor iemand laat zich niet 1-2-3 inpakken door ambtenaren en ngo’s bv.)
    Er is idd. een groot verschil tussen een goede landsbestuurder en een goede wethouder. Zelf vind ik de locals onder de wethouders juist teveel embedded (m.n. die uit het bedrijfsleven), maar dat maakt ze wel gehaaid (wat helaas toch onontbeerlijk is). Wethouder zijn vraagt vnl. om een praktische instelling t.a.v. concrete zaken. En dus hoeft een voormalig raadslid dat goed kan debatteren nog geen goede wethouder te zijn. Als ik tijdens de verkiezingen al zou weten wie men als wethouder op het oog heeft zou ik daar heel blij mee zijn – maar dan weet ik meestal nog steeds niet hoe die persoon in die functie tot zijn recht zal komen.
    Waar ik graag vanaf zou willen is dat een voorstel eerst een meerderheid moet genieten binnen het college voor het naar de raad mag. Liever een directe lijn tussen wethouder en raad, zonder censuur door het college. (Wat ik trouwens ook zo’n gek neologisme vind is ‘vakwethouder’!)
    "… net als al die andere bestuurlijke organen die we nog hebben en die ook allemaal met hun vingers in de pap zitten." Dan denk ik in de 1e plaats aan de Provincie, die sinds een jaartje zelfs onwillige gemeenten haar wil op kan leggen d.m.v. doorzettingsmacht. Toen het rijk allerlei taken begon over te hevelen had de provincie degene moeten zijn die de vinger aan de pols hield, maar juist op dat moment kregen ze al dat leuke speelgoed in de schoot geworpen (treintjes en autootjes).

  13. Joke Mizee says:

    Er is op dit moment een discussie gaande over de ins en outs van een zakencollege, op het http://www.leiden.pvda.nl/weblogs/marije/marije_item/i/2045/t/zakencollege van een Leids raadslid. Daaruit:
    "Een zakencollege bestaat uit wethouders die door de gehele raad geselecteerd en benoemd worden, die geen politieke binding hoeven te hebben en die uitsluitend op hun kwaliteiten beoordeeld worden. Een zakencollege doet voorstellen die gericht zijn op verbetering van de stad, vanuit de visie die dit college daarop formuleert en hanteert. Een zakencollege heeft dus feitelijk geen politieke "kleur".
    De partijen in de raad hebben die kleur juist wel en kunnen die voluit laten zien. Het college dient voor elk van zijn voorstellen een meerderheid in de raad te vinden die per voorstel kan (en waarschijnlijk zal) verschillen. Dat maakt het voor de raadsleden mogelijk, zonder last te hebben van compromissen, coalitiedwang of welke oneigenlijke beperking ook, om een voorstel volledig te beoordelen vanuit de partij-eigen visie. Daarmee wordt de inbreng van de parij veel herkenbaarder voor haar kiezers.
    De verkiezingen bepalen de invloed van een partij op de stemverhouding in de raad en daarmee de invloed op het collegebeleid. Maar die invloed vindt niet meer plaats op grond van een coalitie-oppositie-tegenstelling en machtsverdeling. Die termen hebben in deze situatie geen betekenis meer."Reactie is geredigeerd

  14. Joke Mizee says:

    Aanvullend: Ik vraag me af of je geen onsamenhangend beleid krijgt en – daarmee samenhangend – waar eigenlijk het zwaartepunt van het ontwikkelen van beleidslijnen komt te liggen. Die zal liefst meer naar de raad moeten verschuiven, dùs een fulltime baan voor raadsleden (zoals Marije zegt).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: